исплашен (прид.) - глас (имн.)

- Крсто, кир даскале... - велев јас со растреперен и исплашен глас.
„Големата удолница“ од Петре Наковски (2014)
- Киро – до неговите уши допре тивок и исплашен глас.
„Големата удолница“ од Петре Наковски (2014)
Маж ми, децата, понекогаш се сосема на другиот брег, а јас одвоена, заслушана во себе, од каде ме довикуваат исплашени гласови, што шушкаат како болен ехо, не давашшш љубов.
„Слово за змијата“ од Александар Прокопиев (1992)
Не се сеќавам дали тоа беа исплашени гласови, дали восхитени, дали без молитви, дали песни, дали ноќни шепотења, дали восклици, дали лелекања.
„Захариј и други раскази“ од Михаил Ренџов (2004)
„Што е ФХА?“ наивно праша девојката, со исплашен глас, како да имаше нешто што нејзините не ѝ го кажале.
„Невестата на доселеникот“ од Стојан Христов (2010)
Кога размислувал, пребрзо остарувал: господи, лежи сега под две топли јамболии жена му Фросина и го мисли или го сонува, децата спијат стиснати еднододруго, тлее жар во огништето, трча околу куќата црноглав пес - тој овде е мртов и судија на мртовец со зла крв во жилата на челото.
„Тврдоглави“ од Славко Јаневски (1990)
- Онисифоре, слушнал исплашен глас. - Болен си.
„Тврдоглави“ од Славко Јаневски (1990)
Исмет ја избриша потта од чело и по подолго молчење, го врза разговорот: - Тукуречи една година потоа, во утринските часови на 9 август 49 година ме разбуди дежурниот и со исплашен глас ми рапортира дека во наша насока летаат грчки воени авиони.
„На пат со времето“ од Петре Наковски (2010)